Okoliczne atrakcje turystyczne

Sława

1. Kościół filialny z XIX w. - zbudowany w I połowie XIX w. w latach 1834-36 jako ewangelicki Świętej Trójcy , architektura późnoklasycystyczna, zajmuje centralne miejsce w rynku, w 1988r. przejęty przez parafię rzymsko-katolicką, obecnie p.w. Miłosierdzia Bożego.
2. Kościół parafialny z XVII w. p.w. Św. Michała Archanioła - późnorenesansowy , rozbudowany przez ówczesnych właścicieli Sławy Rechenbergów, jest usytuowany na obrzeżach Parku Miejskiego. Niezwykle cennymi zabytkami kościoła parafialnego są: ambona z początku XVII w. - arcydzieło sztuki kamieniarskiej oraz późnogotycka rzeźba Jezusa Frasobliwego z XVI w.
3. Pałac barokowy - zbudowany w latach 1732-35 na ruinach zamku z XV w. na dziedzińcu pałacu stoi barokowa figura św. Jana Nepomucena z XVII w.
4. Park Miejski ok. 26 ha, założony w drugiej połowie XIX w. Zaprojektowany został przez Edwarda Petzolda jako zieleniec nad jeziorem przy barokowym pałacu. Na przestrzeni lat zmieniała się jego powierzchnia i wizerunek. W parku jest wiele pomników przyrody m.in. dwa egzemplarze sosny czarnej ( najgrubszy okaz tego gatunku w Polsce - 3,70m obwodu i trzeci, co do wielkości - 23m). Podłoże parku to największe skupisko bluszczu w Polsce Zachodniej.

Źródło: www.slawa.pl

Wschowa

1. Lapidarium Rzeźby Nagrobnej - ul. Spokojna, unikatowy w skali kraju i Europy cmentarz ewangelicki. Założony w 1609 roku jest najstarszą nekropolą chrześcijańską w Polsce, położoną poza murami miasta (extra muros). W swoim kształcie przestrzennym, którego najistotniejszym elementem jest prostokątny, porośnięty zielenią teren otoczony otwartymi do wnętrza arkadami, nawiązuje do średniowiecznych włoskich założeń cmentarnych Campo Santo (Święte Pola). Wschowski cmentarz jest pierwszą i największą na ziemiach polskich nowożytną realizacją włoskiego wzoru chowania zmarłych, dostosowaną jednak do możliwości i potrzeb ówczesnej gminy ewangelickiej. Cmentarz był dwukrotnie poszerzany w latach 1610 i 1630. W XIX w. dołączono od strony zachodniej nekropolę katolicką, na terenie której znajduje się dom przedpogrzebowy o charakterze klasycystycznym, zbudowany w 1819 r. Cmentarz stanowi unikalny w skali kraju zespół dzieł protestanckiej sztuki sakralnej XVII- XIX w.
2. Ratusz - Rynek, pierwotnie gotycka i częściowo drewniana budowla, spaliła się w 1529r.; ocalały tylko partie murowane m.in. charakterystyczna, monumentalna wieża. Obecny neoromański charakter nadano ratuszowi w latach 1860-1870, powiększając równocześnie jego bryłę nieproporcjonalnie do skali rynku. Jest to budynek murowany, trójkondygnacyjny, założony na rzucie prostokąta, z wieżą w narożniku północno-zachodnim. Wieża ratuszowa w założeniu kwadratowa, w drugiej kondygnacji przechodząca w ośmiobok. Natomiast trzecia, węższa kondygnacja, została obwiedziona galeryjką. W części północno-wschodniej na parterze zachowała się sala nakryta późnogotyckim sklepieniem sieciowym (I poł. XV w). Na zewnątrz w elewacji frontowej, nad wejściem głównym, umocowana jest płaskorzeźba, wyobrażająca prawdopodobnie koronację Najświętszej Maryi Panny oraz kartusz z herbem miasta.
3. Staromiejski Kościół Ewangelicki p.n. Żłobka Chrystusowego - ul. Kilińskiego, zbudowany w 1604 r. staraniem Hansa Grautsa i pastora Waleriusza Herbergera, na murach miejskich oraz murach dwóch domów położonych przy bramie Polskiej. Po pożarze w 1644 r. odnowiony i ponownie poświęcony w 1647 r. Po roku 1945 zdewastowany, użytkowany na magazyn. Kościół został zbudowany w tradycjach gotyckich, z wnętrzem późnobarokowym. Zespół obiektów składał się pierwotnie z kościoła ewangelickiego, wieży (była baszta obronna), szkoły i budynku dawnej pastorówki. W wigilię Bożego Narodzenia 1604 r. odbyło się uroczyste nabożeństwo inaugurujące nową świątynię. Dla upamietnienia tego wydarzenia pastor Waleriusz Herberger nadał jej wezwanie Żłobka Chrystusowego.
4. Kościół Farny - Plac Farny, Kościół Farny pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika i Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii po raz pierwszy wzmiankowany jest w 1435 r. Po pożarze w 1685 r. został odbudowany przez kanonika Karola Łodzię-Ponińskiego wg projektu Pompeo Ferrariego, nadwornego architekta Leszczyńskich w Rydzynie i twórcy licznych kościołów w Wielkopolsce. Dzięki niemu możemy podziwiać trzynawową bazylikę w stylu barokowym, z pozostałościami gotyckimi i potężną wieżą o wysokości 68 m. Wnętrze posiada bogate wyposażenie. Nawa główna o charakterystycznym dla twórczości Pompeo Ferrariego założeniu elipsoidalnym komunikuje się z nawami bocznymi i prezbiterium profilowanymi arkadami wspartymi na filarach o bogatym wykroju. Na zachodniej ścianie znajduje się cenny obraz z XVIII wieku przedstawiający panoramę miasta z tego okresu.
5. Zespół Klasztorny OO. Franciszkanów - ul. Klasztorna, zespół klasztorny Franciszkanów, dawniej Bernardynów, usytuowany jest poza terenem Starego Miasta, na dawnym przedmieściu Wschowy, w kierunku płn.- zach. od Rynku pomiędzy ulicami Klasztorna a Niepodległości. Bernardyni przybyli do Wschowy w 1457 r., sprowadzeni przez króla Kazimierza Jagiellończyka, gdzie wznieśli kościół i klasztor. Pierwotnie obydwie budowle wykonane były w konstrukcji szachulcowej. Po zajęciu kościoła przez protestantów w 1552 r. i spaleniu klasztoru w 1556 i 1558 r., zakonnicy przenoszą się do Kościana. Po powrocie braci zakonnych do Wschowy, w latach 1638 - 1644 odbudowano kościół i klasztor. W 1667 r. kolejny pożar częściowo zniszczył kościół. W XVIII w. nastąpiła rozbudowa klasztoru. W 1731 r. wzniesiono kaplicę Św. Krzyża, a w latach 1745 -1747 założono dziedziniec odpustowy z krużgankami. Wieżę kościelną zbudowano w 1742 r., według projektu Jana Józefa Stiera z Rydzyny. W roku 1745 wykonano barokową polichromię na sklepieniach nawy i prezbiterium. Po kasacie klasztoru w 1827 r., kościół przekazano parafii a w budynku klasztornym urządzono szkołę. W roku 1945 klasztor i kościół przejęty został przez Franciszkanów.
6. Mury obronne - Mury obronne, razem z fosą, otaczały dawniej całe miasto. Wzniesione na planie zbliżonym do koła, obejmują obecnie teren dawnego Starego Miasta. Do dziś zachowane fragmenty murów, zbudowano zapewne na miejscu umocnień drewniano - ziemnych w XIV w. (pierwsza wzmianka z 1345 r.), a następnie rozbudowywano i wzmacniano wielokrotnie w ciągu XV, XVI i XVII w. Mury wykonane są głównie z kamienia i częściowo z cegły. Na znacznych odcinkach mury zachowały się w wysokości ok. 2 - 4 m od poziomu fosy. W skład obwarowań wchodziły dwie bramy prowadzące do centrum miasta: od południa Brama Głogowska ( u zbiegu dzisiejszch ulic Ratuszowej i Łaziennej) oraz od północy Brama Polska (u zbiegu ulic Powstańców Wielkopolskich i Kilińskiego). W XIX w. bramy i część murów obronnych rozebrano. Zachowała się jednak większa część murów i wieża Bramy Polskiej, która została zaadaptowana w XVII w. na dzwonnicę kościoła ewangelickiego.
7. Pałac Szlichtyngów - ul. Głogowska
8. Renesansowe kamienice - Plac Zamkowy
9. Dawny zamek starościński - Plac Zamkowy
10. Kościół Filialny p.w. Świętej Trójcy - ul. Gospody
11. Lwi Mostek - ul. Generała Bema
12. Kolegium Jezuickie - Plac Farny

Źródło: www.wschowa.pl