Przyrzeczenie i prawo harcerskie

    Przyrzeczenie Harcerskie jest najważniejszym momentem w życiu harcerzy. Powinno być niezapomnianym i głębokim przeżyciem. Jest to dobrowolne i świadome potwierdzenie przyjęcia określonych norm postępowania. Od czasu złożenia Przyrzeczenia przestrzeganie Prawa jest sprawą honoru. Przyrzeczenie jest siłą, kierunkiem, który nadaje swojemu wysiłkowi młodzież. A wysiłek prowadzi do czynu, poprzez życie aż do celu, który sobie stawiają młodzi. Nie jest to obietnica, że się nigdy nie zabłądzi, że się będzie nieomylnym. Tego nawet nie powinno się obiecać, bo nikt nie jest doskonały i idealny. Obietnica powinna być chęcią i pragnieniem uczynienia wszystkiego co możliwe i w jak najlepszy sposób.

    Rota Przyrzeczenia brzmi: Przyrzekam całym życiem pełnić służbę /Bogu i/ Polsce. Dążyć do prawdy i sprawiedliwości, nieść chętnie pomoc bliˇnim, być posłusznym Prawu Harcerskiemu. Tak jak już pisałam są to dobrowolne słowa, wypowiedziane bez niczyjego nakazu i bez żadnego przymusu. Jest to pełnienie służby ze wszystkich sił ducha i z całego serca. Stanowi to uosobienie najwyższych ideałów, takich jak miłość, prawda, sprawiedliwość, braterstwo, nadzieja. Ideały te łączą wszystkich ludzi dobrej woli, niezależnie od pochodzenia, narodowości czy wyznania. Pragnienie służby Polsce jest znakiem jedności z przodkami, którzy walczyli czynem i słowem o honor, niepodległość, tradycję i kulturę. Pomoc niesiona bliˇnim powinna być każdego dnia, a nie tylko z chwilą, kiedy o to poproszą. Zawsze wtedy gdy tylko pojawi się ktoś, kto potrzebuje opieki, wsparcia i pocieszenia.

    Prawo Harcerskie w Związku Harcerstwa Wiejskiego składa się z dziesięciu punktów.

    Harcerz kocha Polskę, czyli dba o jej dobre imię, szanuje tradycję i kulturę. Stale poszerza świat swych myśli i uczuć, wierny zasadzie, że więcej wiedzieć, to głębiej pokochać. Młodzież szanuje również prawa innych państw i narodów. Harcerz postępuje zgodnie z Przyrzeczeniem Harcerskim. Wrażliwym okiem spogląda na otaczający go świat, na potrzeby ludzi i środowiska, w którym żyje. Jest dobrym uczniem i pracuje rzetelnie. Jest gotów zawsze pełnić służbę innym, dawać z siebie wszystko co dobre, nie żądając w zamian nic. Za jedyną nagrodę uważa radość płynącą z dobrze spełnionych obowiązków.

    Harcerz jest prawdomówny, czyli najpierw myśli potem mówi. Dba o czystość i piękno języka.

    Harcerz jest pożyteczny, jego czyny zawsze służą społeczności, w której żyje. Naukę traktuje jako podstawę przyszłej służby Ojczyˇnie i ludzkości. Praca zawodowa jest nie tylko ˇródłem jego utrzymania, ale przede wszystkim formą realizacji służby społecznej.

    Harcerz pomaga bliˇnim - chętnie i ofiarnie. Nie czeka aż go ktoś o pomoc lub opiekę poprosi, lecz sam szuka okazji, by być pomocnym każdemu człowiekowi i każdej społeczności, którą spotyka na swej życiowej drodze. Za brata uważa każdego innego harcerza, każdego skauta na całym świecie, każdego wiernego tym samym ideałom.

    Harcerz postępuje po rycersku. "Traktuje życie jak wielką grę, w której nie jest ważna wygrana, ale ważne jest przede wszystkim to, jak się gra". Harcerstwo to czysta gra. Często mimo negatywnych doświadczeń młodzież wciąż wierzy, że inni też grają czysto. Czysta, uczciwa, rycerska gra obowiązuje przede wszystkim wobec przeciwników. Harcerz wyciąga rękę do zgody. Jest dzielny, walczy z chamstwem, nietolerancją, przejawami brutalności. Jest uprzejmy i kulturalny, potrafi się zachować w każdej sytuacji. Harcerz szanuje rodziców, czyli jest im posłuszny. Powinien być wierny rodzinnej tradycji, która współtworzy tradycję Ojczyzny. Posłuszność powinna się także odnosić do przełożonych, którzy prowadzą młodzież do wspólnie realizowanego celu.

    Harcerz miłuje przyrodę, nie niszczy jej, przeciwdziała jej dewastacji. Stara się ją poznać, odczuwa silną więˇ z całą przyrodą. Ma świadomość, że jest jej cząstką, zagłębia jej tajemnice. W niej szuka i odnajduje równowagę ducha. Przeciwdziała zagrożeniom środowiska, których ˇródłem jest nie tylko cywilizacja przemysłowa, ale także bezmyślność, lenistwo, brak wyobraˇni, nieświadomość skutków naszych działań i zaniedbań. Młodzież dba o bogactwa naturalne i o piękno krajobrazu.

    Harcerz jest zawsze pogodny, idzie między ludˇmi z otwartym spojrzeniem płynącym z pogody ducha. Panuje nad swoimi emocjami i nerwami. Jest optymistą, ma poczucie humoru. Pomaga przezwyciężać innym apatię, smutek, zniechęcenie, obojętność. Cieszy się radością innych.

    Harcerz nie pali tytoniu i nie pije napojów alkoholowych, oraz nie używa narkotyków. Po prostu nie ulega żadnym nałogom i pomaga innym w zwalczaniu ich. Abstynencję traktuje jako ważny element troski o zdrowie, o hart ducha, o opanowanie słabości własnego charakteru.

    Tak więc wypełnianie Prawa Harcerskiego jest sprawą honoru i ˇródłem radości. Często można spotkać się z określeniem, że jest wędrówką ku szczęściu.

Tekst pochodzi z pracy pani Anieli Jurków "ZHW jako organizacja pozarządowa w ramach polskiego społeczeństwa obywatelskiego..."